Polish Danish English German Spanish

Technologie

Stusujemy różnorodne technologie w zależności od rodzaju powierzchni na których pracujemy
 

Przygotowanie powierzchni - Obróbka

Spis treści
Przygotowanie powierzchni
Czyszczenie narzędziami
Obróbka
Czyszczenie wodą
Metale nieferromagnetyczne
Wszystkie strony

Obróbka strumieniowo-ścierna

Metoda znacznie efektywniejszego usuwania zgorzeliny walcowniczej, rdzy i starych powłok malarskich. Ścierniwo (piasek, śrut kulisty lub ostrokątny) kierowane jest pod dużym ciśnieniem na czyszczoną powierzchnię.

Wymagany stopień oczyszczenia pod konkretny system powłokowy zależy od wielu czynników. Najważniejszy to rodzaj wyspecyfikowanej powłoki.

W kartach technicznych w tym poradniku przywołany stopień przygotowania powierzchni odnosi się do normy ISO 8501-1:1988(E). Powstała ona na bazie nieco rozszerzonej normy szwedzkiej SIS 05 59 00 (1967) opracowanej przez Swedish Corrosion Institute, przy współpracy z American Society for Testing & Materials (ASTM) i Steel Structures Painting Council (SSPC), USA; jest powszechnie stosowana na całym świecie.

Gdy jest to celowe, w poszczególnych kartach technicznych przywoływane są najbliższe odpowiedniki wg normy SSPC. Stopnie przygotowania powierzchni opisane normą ISO i SSPC nie są równoważne. Czasem w niektórych kartach katalogowych stopniowi Sa 2½ (ISO 8501-1:1988) odpowiada SSPC-SP6 (comercial blast cleaning), a w innych SSPC-SP10 (near white metal). Dobór stopnia przygotowania powierzchni zależy od kilku czynników, takich jak: rodzaj powłoki, oczekiwana trwałość zabezpieczenia, warunki ekspozycji. Należy przyjąć następującą zasadę ogólną: jeżeli malowany obiekt eksploatowany jest w zanurzeniu lub agresywnej atmosferze, wymagany jest stopień Sa 2½ (ISO 8501-1:1988) lub SSPC-SP10; natomiast gdy malowany obiekt eksponowany jest w atmosferze ogólnej, zalecany jest stopień Sa 2½ (ISO 8501-1:1988) lub SSPC-SP6.

Przed obróbką strumieniowo-ścierną konstrukcja stalowa powinna być odtłuszczona, a odpryski spawalnicze usunięte. Wydawałoby się, że sole i zatłuszczenie powierzchni zostaną usunięte w procesie obróbki strumieniowo-ściernej, ale tak nie jest. Te zanieczyszczenia, choć niewidoczne, nadal obecne są na powierzchni w postaci cienkiej warstwy, wpływają niekorzystnie na przyczepność kolejnej powłoki. Wady szwów spawalniczych, rozwarstwienia, ostre krawędzie ujawniające się podczas obróbki strumieniowo-ściernej powinny być usunięte. Na ostrych krawędziach warstwa farby nakłada się cieniej, w konsekwencji tworzy się cieńsza powłoka, a czas ochrony się skraca. Odpryski spawalnicze uniemożliwiają nałożenie równomiernej powłoki, ponadto często są słabo przyczepne do podłoża - jest to częsta przyczyna pojawiania się przedwcześnie wad powłok.

Ważny jest również rodzaj uzyskanego po obróbce strumieniowo-ściernej profilu powierzchni. Zależy on od użytego ścierniwa, stosowanego ciśnienia powietrza i techniki czyszczenia. Zbyt mała chropowatość może nie stanowić wystarczającego "zakotwiczenia" powłoki, natomiast zbyt duża może spowodować nierównomierne pokrycie wysokich ostrych pików. Prowadzi to do pojawienia się przedwcześnie wad na powłoce, szczególnie przy cienkich powłokach, takich jak blast primer-y. Poniższe dane pokrótce obrazują zależność chropowatości powierzchni od zastosowanego ścierniwa.

Rodzaj ścierniwa Rozmiar [mesh] Max wysokość profilu
piasek drobnoziarnisty 80 37 µm
piasek gruboziarnisty 12 70 µm
śrut kulisty 14 90 µm
szlaka pomiedziowa 1,5-2,0 mm - 75-100 µm
śrut ostrokątny G16 12 200 µm

Obróbka strumieniowo-ścierna na mokro

W metodzie obróbki strumieniowo-ściernej na mokro stosuje się zawiesinę ścierniwa w wodzie zamiast suchego ścierniwa. Zaletą tej techniki jest zlikwidowanie w znacznym stopniu zapylenia oraz związanego z tym problemu zdrowotnego.

Kolejną istotną zaletą obróbki na mokro starych, pokrytych rdzą powierzchni z licznymi rozpuszczalnymi produktami korozji we wżerach, jest zmycie tych zanieczyszczeń, co znacznie zwiększa trwałość kolejnych systemów powłokowych. Wadą metody jest pokrywanie się rdzą nalotową czyszczonej powierzchni. Powszechnie praktykowane jest dodawanie do wody stosownych inhibitorów, które zapobiegają tworzeniu się rdzy nalotowej, zanim powierzchnia zostanie pomalowana. Generalnie, stosowanie takich inhibitorów w małych stężeniach nie wpływa na trwałość kolejnych powłok malarskich na konstrukcji nie eksploatowanej w zanurzeniu. Użycie inhibitorów jest zbędne, jeśli zastosuje się grunt przystosowany do nakładania na wilgotną powierzchnię, ale szczegóły należy skonsultować z International Protective Coatings.

Jeśli powierzchnia obrobiona na mokro skorodowała, należy oczyścić ją mechanicznie, a najlepiej omieść ścierniwem przed malowaniem.